Afgelopen mei ben ik naar Cuba gegaan met mijn ex. Een goede formule; we gedroegen ons als echte exen en we hadden toch de vertrouwdheid van 12 jaar samen wonen.

Cuba; het land van rum, sigaren en toeristen. Dat is hun bron van inkomsten tegenwoordig.

Cuba; he t land van de vriendelijke bevolking ondanks hun beperkte vrijheid en hun levenstandaard ver, heel ver onder ons nivo.

 

 

Cuba; het land van Che Guavara, de held die altijd een grote sigaar in zijn mond had en Fidel Castro, nog steeds (??) met een grote havanna tussen zijn snor en baard.

 

 

 

 

 

De eerste avond zaten we al in Tropicana, de grootste show van Havana.

We werden vorstelijk ontvangen met een roos en een Cubaanse sigaar en op ons tafeltje stond een fles rum met cola en allerlei hapjes.

 

 

De show was erg goed en ik had het naar mijn zin. Als ik het gezellig vind hoort daar een sigaar bij. Wat lette me de vorstelijke Montecristo op te steken? Niets dus, ware het niet dat ik hem met geen mogelijkheid aan kreeg. Ook het vuurtje van de buren en van de ober zette geen zoden aan de dijk. Uiteindelijk kwam de oplossing van de achterburen: "Ik zou het puntje er maar afbijten". Kun je nagaan. Heb ik nog wel een sigarenrookcursus gevolgd en nog vergat ik dat een Cubaanse sigaar helemaal dicht is aan het mondstuk.

De hele omgeving lach dubbel en ik kreeg de opmerking: "Ja hoor, natuurlijk, een vrouw, die sigaren rookt". Zo, dat was mijn kennismaking met de eerste Montecristo in Cuba.

 

1 augustus 2007

Ans Boogers

 

Wordt vervolgd met een verhaal over de sigarenfabriek.

 

------------------

 

Vervolg op de Cubaanse vakantie van Ans:

 

We gingen met ons (aangename) gezelschap naar Pinar del Rio. Langs prachtige kalksteen formaties naar Vuelta Abajo. Waar de beste tabak te vinden is voor de beste sigaren van de wereld.

Het geheim van deze kwaliteit is te danken aan de rijkdom van de rode aarde.

Deze velden worden goed besproeid, maar in het seizoen  waarin de tabak groeit worden ze juist heel droog gehouden. Vele velden worden met katoen tegen te veel zonlicht beschermd en overal zijn schuren te zien waarin tabaksbladeren te drogen hangen.

 

Cuba exporteert per jaar zo'n honderdmiljoen sigaren.

Jarenlang zijn namen als Cohiba, Montecristo en Romeo y Julieta wereld beroemd.

Bekende rokers waren Winston Churchill, Groucho Marx, Fidel Castro natuurlijk en zijn medestrijder Che Guavarra. Bill Clinton kon op zijn eigen wijze ook uitzonderlijk genieten van de sigaar.(?!)

John F.Kennedy hoort ook bij het rijtje van flinke flinke afnemers. Over hem wordt verteld dat hij 1200 van de allerbeste Cubaanse sigaren bestelde de dag voordat hij het embargo tegen Cuba ondertekende. Vanaf die tijd mogen Amerikanen geen sigaren uit Cuba importeren.

 

 

Pinar del Rio, een van de grootste provincies van Cuba, was Cuba's "Sigarenstad".

In de 19e eeuw was deze streek betrekkelijk welvarend, dankzij de tabaksteelt.

Het is nog te zien aan de smaakvolle maar helaas vervallen gebouwen (zoals in Havanna en andere grote steden), hernhuizen, haciéndas.

De rijkdom van weleer is verdwenen doordat eind van de 19e eeuw de grote sigarenfabrieken naar Havanna verplaatst werden.

De Fabrica de Tabacos Francisco Donatién ofwel de Fabrica de Bebidas is de beroemste sigarenfabriek van de streek.

We liepen er rond en kregen uitleg. Rijen dames en heren zaten achter hun tafeltjes de tabaksbladeren te snijden en de nerf te verwijderen.

We stonden achter een soort gaas hun verrichtingen te bewonderen. Af en toe werd er stiekum naar ons geseind dat ze sigaren te koop hadden. Ze mogen per dag nl. een sigaar roken of meenemen. En dat extra geld kunnen ze goed gebruiken omdat ze een zeer laag inkomen hebben. (ongeveer € 20 per maand).

In tegenstelling tot ónze gebruikelijke sigaren, waarbij het binnengoed bijeen gehouden wordt door een omblad, bestaan Cubaanse sigaren uit lange gevouwen en geplooide bladeren die in de lengterichting van de sigaar lopen. Op deze manier kan de lucht er over de gehele lengte door kan passeren.

 

 

Er werd hard gewerkt, want een bepaald kwantum per dag moeten ze wel halen.

Uit een blad werd een stukje gesneden en met een likje plantaardige gom aan de kop bevestigd.

Naast hun tafels werden de vers gemaakte sigaren in houten persen gelegd, waarna ze voorzien werden van bandjes en in kistjes en doozen werden verpakt.

Natuurlijk was dit de gelegenheid voor ons om een voorraadje van dit pure handwerk in te slaan.

Het was een interessante dag, maar zoals ook in andere plaatsen had ik er toch weer een dubbel  gevoel, zoals dat de gehele vakantie kenmerkte; Cuba een heerlijk land met leuke vriendelijke mensen maar.... zij  mogen en kunnen niet delen in onze rijkdom en vrijheid.

 

21 augustus 2007

Ans